We waren uit­ge­no­digd voor een etentje in Wes­ter­voort. Aan de door­gaande weg die het dorp bij Arn­hem in tweeën sni­jdt is in een oud zalen­com­plex ‘De Mis­sio­na­ris’ geves­tigd. Vol­gens onze gas­the­ren was de zaak opge­zet door oud-medewerkers van Par­kheu­vel in Rot­ter­dam. De mis­sie van de res­tau­ra­teurs: een ver­ge­lijk­baar pro­duct bie­den tegen een schap­pe­lijke prijs. Laat ik kort zijn: daar zijn ze niet in geslaagd.

Het was erg rus­tig, gis­te­re­na­vond. De bedie­ning ver­diende alle lof voor het enthou­siasme waar­mee ze ons hielp. Zij kon ech­ter ook niet ver­bloe­men dat er een sfeer hing van een res­tau­rant met allure van ver­gane glo­rie. De rie­ten tuin­meu­be­len waren vol­le­dig onge­past en de muren schreeuw­den om een likje verf. Een oud zalen­com­plex hoeft er niet als een oud zalen­com­plex uit te bli­j­ven zien.

Ik begon met romige kreef­ten­soep met Hol­landse gar­na­len en pestocroûtons. De crou­tons had­den te lang in de (o, wat trendy!) schui­mige soep gele­gen en had­den hun knap­pe­ri­gheid ver­lo­ren. De soep smaakte aan­ge­brand — maar de ser­veers­ter sug­ge­reerde dat het de smaak van de pesto zou kun­nen zijn. Best moge­lijk, maar lek­ker was ie in elk geval niet. De gar­naaltjes waren met een lepeltje uit de vrie­zer in de kom gedaan en kleef­den aan elkaar tot een klein klompje. Tus­sen de over­da­dige hoe­veel­heid lente-ui pro­beerde ik nog de smaak van de kreef­ten­soep zelf te des­tille­ren, maar die was helaas al ver­pest door de aan­ge­brande pan. Of de pesto — dat kan dus natuur­lijk ook.

Het hoofd­ge­recht was omschre­ven als ‘Zee­dui­vel­fi­let en pro­ven­caalse rata­touillle afge­bak­ken in fillo­deeg, hier­bij ser­ve­ren wij gegrilde toni­jn­bief­stukjes, basi­li­cum­pasta eneen romige kreef­ten­saus’. Kijk, een uit­ba­ter van een res­tau­rant hoeft geen des­kun­dige te zijn in de Neder­landse taal — maar kan er nie­mand naar de tekst op de kaart kij­ken voor ie naar de druk­ker wordt ges­tuurd? Krom en fout taal­ge­bruik ver­dient min­der nonchalance.

En wie komt er op het dwaze idee om een in filo­deeg ver­pakte zee­dui­vel­fi­let op een bedje taglia­telli met groen­ten te leg­gen? De bedoe­ling was, neem ik aan, dat het deeg knap­pe­rig en kro­kant zou zijn en niet slap en week. De ver­pak­king van de vis had van mij sowieso weg­ge­la­ten kun­nen wor­den. Een goed pro­duct als zee­dui­vel heeft zo’n ver­sie­ring niet nodig.

De toni­jn­bief­stukjes waren bijna door­bak­ken. De kreef­ten­saus had het­zelfde bit­tertje wat ik bij de soep aan­zag voor een aan­ge­brande smaak. Toch was dit gerecht niet echt slecht te noe­men. Maar mis­schien dat het mis­lukte voor­ge­recht mijn smaak al te veel bedor­ven had.

Al met al was eten bij De Mis­sio­na­ris behoor­lijk teleurs­tel­lend. De bedie­ning maakt een hoop goed: onze ser­veers­ter was een 7 waard. De aank­le­ding van de zaak kan ik echt niet meer dan een 5 geven. En dan ben ik schap­pe­lijk. Ook het eten komt niet op een vol­doende uit — een mager 5’je. De Mis­sio­na­ris in Wes­ter­voort komt daar­mee op een 6– uit. Dank­zij de bediening.

[Ze ver­dient ops­lag, het res­tau­rant liefde. Veel liefde.]