Zolang de ver­bou­wing nog niet vol­tooid is, delen we onze slaap­ka­mer met drie kat­ten. Ze lig­gen ‘s nachts op en om ons bed en vor­men — ik moet het eer­lijk beken­nen — een steeds gro­ter wor­dende belem­me­ring voor een onges­toorde nachtrust.

Enkele ogen­blik­ken nadat we onder het dek­bed krui­pen, spingt Pim als eerste erbij. Hij gaat op me zit­ten of tegen me aan en begint zich uit­ge­breid te was­sen. Dat gaat gepaard met slur­pende gelui­den en schok­kende bewe­gin­gen. Het is onmo­ge­lijk om daar­bij in slaap te val­len. Ik geef hem af en toe een duw, waar­door hij even vers­toord pau­zeert. Maar daarna slaat hij terug door­dat hij zich met zijn ach­ter­pootjes gaat krab­ben. Dat geeft een rof­fe­lend ‘tak­ke­tak­ke­tak’. Ik bijt op mijn lip en laat Pim ver­der met rust.

Zus is wat dat betreft een tik­keltje mak­ke­lij­ker. Zij springt ten eerste niet op het bed — ze sluipt. Ze is één van die kat­ten Die Er Ineens Zijn. Waar­van je je ineens rea­li­seert: ‘Ver­rek, zij hier?’ Ze zou een gran­dioze geheim agent zijn geweest.
Als ze ech­ter een­maal op stie­keme wijze haar plaatsje heeft bemach­tigd, wil ze daar niet meer van­daan. Ze heeft een pact ges­lo­ten met de zwaar­te­kracht, die het bijna onmo­ge­lijk maakt om haar op te tillen wan­neer ze daar niet van gediend is. Ik kan je ver­ze­ke­ren, dat het las­tig sla­pen is, wan­neer je ged­won­gen wordt de hele nacht zo goed als bewe­ging­sloos te zijn.

Wan­neer dan ein­de­lijk — ondanks alles — de slaap dreigt te komen, kon­digt Miesje zich aan. Al vanaf een kilo­me­ter afstand geeft ze luid­keels te ken­nen een muis te heb­ben ges­naaid. Je hebt daar al eer­der over kun­nen lezen. Maar ook als haar nach­te­lijke jacht­par­tij vruch­te­loos is geweest, stelt ze er tegen­woor­dig prijs op de buurt te laten horen dat ze thuiskomt.

Een­maal bin­nen is het dan met haar concert nog niet gedaan. Ze wil ons hele verha­len ver­tel­len over wat ze alle­maal heeft mee­ge­maakt, die uren dat ze door de bos­sen heeft gez­wor­ven. Pro­tes­te­ren heeft geen zin, want dan begint het hele gepa­la­ver weer van voren af aan. Er zit maar één ding op: stil afwach­ten tot ze zich­zelf in slaap heeft gemom­peld. Pas dan is het tijd om zelf de ogen te slui­ten. Mees­tal gaat dan de wekker.

De afge­lo­pen nacht herhaalde dit ritueel zich. Het lampje was nog aan toen Pim op bed sprong en zich­zelf begon te lik­ken. Even later wilde ik bewe­gen maar ont­dekte dat Zus inmid­dels erbij was komen lig­gen. Het wach­ten was nu op de sere­nade van Mies.

We waren al half weg­ge­suk­keld toen ze inder­daad haar opwach­ting maakte. Luid­keels liet ze weten weer heel wat te ver­tel­len te heb­ben. Enkele minu­ten later ver­scheen ze langs het gor­dijn van de slaap­ka­mer. Ze zette haar lita­nie meteen in.

Billy en ik berust­ten. We kne­pen onze ogen dicht en wacht­ten lijd­zaam tot het alle­maal voor­bij zou zijn. We reken­den op een stief kwar­tiertje. Even de tan­den op elkaar en aan het vader­land den­ken. Er waren ergere din­gen dan slaapgebrek.

Voor Zus was dit keer ech­ter de maat vol. We had­den het ons nooit gerea­li­seerd — maar ook zij werd natuur­lijk door haar oud­ste kat­ten­bak­ge­note wak­ker­ge­hou­den. Nu had ze er genoeg van.

Lenig sprong ze van het bed. We hoor­den, door het gemauw heen, Zus’ kat­ten­pootjes kor­daat op Mies aflo­pen. Toen klonk een korte maar dui­de­lijke ‘Tik!’. Een ver­bi­js­terde stilte volgde. Ik stelde me Mies voor die ver­bou­we­reerd met half geo­pend bekje de cor­rec­tie in ont­vangst had geno­men. Een moment later had Zus zich weer op haar slaap­plek genes­teld. Mies heb­ben we de hele nacht niet meer gehoord.

[Blijk­baar zijn we niet in de wieg gelegd om onze kat­ten een goede opvoe­ding te geven. Dat is ook niet nodig — ze zor­gen er zelf wel voor. Beter dan wij­zelf zou­den kun­nen. Het is een hele geruststelling.]