Mijn droom van het geluk is een zeep­bel die niet stuks­pringt. Luc Vana­ckere (1961)

De model­len ren­den van cat­walk naar cat­walk. Pla­teau­zo­len en naald­hak­ken klet­ter­den over de klin­kers. Rode lopers lagen in de stra­ten van de oude volks­buurt. Bewo­ners beke­ken ‘t spek­ta­kel van ‘n afstand.

‘n Cir­cus was name­lijk neer­ges­tre­ken. ‘n Cir­cus met Bij­zon­dere Men­sen. Vreemde men­sen. Rare men­sen. Men­sen die de weg blok­keer­den om ‘n mode­show op de stoep voor ‘n win­kel te kun­nen bekijken.

‘n Auto­mo­bi­list had niks met mode. Hij wilde alleen maar met z’n auto door de straat. En hordes van die rare men­sen ston­den ‘m daar­bij in de weg. De man draaide z’n raampje open om de rare men­sen uit te schel­den. ‘n Oudere buurt­be­wo­ner, die aan de kant van de straat had toe­ge­ke­ken, stapte op ‘m af.

“Hé kloot­zak.” zei­die. “Dit is cultuur. Kap­pen dus.”

[De auto­mo­bi­list draaide mop­pe­rend z’n raampje weer dicht. En wachtte.]