eiland 3

Pablo was, op weg naar z’n vakan­tie­bes­tem­ming, even in Parijs uit­ges­tapt. Meteen reed ‘n auto­bus over z’n voet, waar­bij enkele beentjes waren gebro­ken. Van uit ‘t Franse zie­ken­huis was ie weer­ge­keerd op ‘t Eiland: met ‘n been in ‘t gips en op krukken.

Hier ver­telde die uit­voe­rig ‘t verhaal van de bus die over z’n voet reed. En van ‘t Franse zie­ken­huis en de Pari­jse ver­pleeg­sters. Flip luis­terde en rea­geerde niet meteen. Hij pakte slechts z’n mobiel en begon iets in te tikken.

“Wat doe je?” vroeg Pablo gefronst. Flip toetste intus­sen gewoon door.

“We heb­ben gewed hoe lang ‘t duurde voor­dat je weer ‘n onge­luk kreeg.” zei­die zon­der opkij­ken. “En ik geloof dat ik heb gewonnen.”

Pablo keek ‘m even stil aan.

“En waarom mocht ik niet mee­doen met die wed­den­schap?” vroeg ie.