Taal is het stem­pel der klas­sen­dis­tinc­tie. John O’Mill

Hij zat op de bank en trok aan z’n siga­ret. Z’n hou­ding was gebo­gen als ‘t gevoel dat ie onget­wi­j­feld moest heb­ben. M’n hemel, wat hield ik van ‘m! Maar nu even niet. Min­der. Nou nee, niet min­der: anders. Boos.

“Man, man, man.” hoofd­schudde die. Hij nam nog ‘n slok van z’n kof­fie. Ik dacht intus­sen al aan ‘t goed­ma­ken. Goed­ma­ken is toch wel ‘t mooiste van ruzie. Stie­kem verheugde ik me d’r al op. Maar eerst moes­ten we nog tot ‘n cli­max komen. Even door­bi­j­ten, dus.

“Man.” zei­die voor de vierde keer. “Wat ben jij ‘n mug­gen­zif­fer!” Waar­mee de hele bodem onder ‘t gekib­bel werd weg­ges­la­gen. Ik aar­zelde toe te slaan.

“Mug­gen­zif­ter, bedoel je.” glim­lachte ik.