‘n Meisje danste voor ‘t vens­ter­raam toen ik lang­sliep. Ze droeg ‘n roze bal­let­pakje. D’r han­den gin­gen omhoog, waar­bij de vin­ger­top­pen mekaar net aan­raak­ten. Tege­lijk trok ze d’r rech­ter­knie op.

Als ze me gezien had, liet ze dat niet mer­ken. D’r blik stond serieus en leek dwars door me heen te gaan.

‘n Bal­let­meisje. dacht ik. En daar­mee was ik ‘t vens­ter­raam en ‘t bal­let­meisje alweer voor­bij. En dan kwa­men de gedachten.

Stel dat ik stil was bli­j­ven staan om naar de sier­lijke bewe­gin­gen van dit bal­let­meisje te kij­ken en iemand had me daar zo gezien, al staand en kij­kend naar ‘n jong meisje, dan had de hele situa­tie al snel ‘n per­verse lading gekregen.

Ik rilde bij de gedachte aan ‘t gevaar dat ik zojuist was ontlopen.

Dat bal­let­meisjes zo gevaar­lijk kun­nen zijn.