‘t Was niet moei­lijk om Gerard Reve te laten staan en Bern­leff stond geluk­kig niet in onze biblio­theek. Met slechts enkele gesi­gneerde strip­boe­ken, ‘n afscheid­sfreu­beltje en ‘n ges­chrift over de ges­chie­de­nis van m’n fami­lie, kwam ik weer beneden.

“Is dat alles?” vroeg Billy. Ik knikte. Dat was alles — meer dan genoeg.

“De rest is voor de men­sen die Gerard Reve nog niet gele­zen heb­ben.” zei ik. “Die mogen ze komen halen.” Ik keek naar de dozen in de eet­ka­mer en daarna naar Billy.

“Wat is d’r?” vroeg ie. Waar­schijn­lijk had ie iets in m’n ogen gezien. Pas toen ie dat vroeg rea­li­seerde ik me wat ie had kun­nen lezen.

“We gaan nu echt verhui­zen, niet?” zei ik. Billy glimlachte.

“Ja.” zei­die. “Nu gaan we echt verhuizen.”

“Zon­der Reve.” zei ik zacht. “Of Bernleff.”