Leven is dat wat je samen met een ander hebt doorgemaakt. James Thurber

“Anders krijgt ie zand in z’n ogen.” zei ik. Hij knikte.

“Laten we even gaan zitten.” zeidie, nadat ons werk was gedaan. Even verderop lag ‘n uitnodigende boomstam. Daar zaten we zwijgend voor ‘n tijdje. Dan begon ie te zingen. Eerst zacht, dan met steeds vastere stem. De enkele wandelaar die voorbijkwam keek even om, maar dat maakte ‘m niks uit.

Ik voelde tranen over m’n wangen. Hij sloeg z’n arm om me heen.

“‘t Komt allemaal goed.” fluisterde die.

“Dat weet ik.” schokte ik.

Daarna zwegen we tot ‘t tijd was.

Zou het kunnen dat een leven op is, vóór het is afgelopen? Maria Goos

Voordat ik was gaan slapen had ik nog tegen ‘m gesproken.

“Als je wilt gaan, moet je gaan.” had ik gefluisterd. Pim reageerde niet. Misschien hoorde die me niet — misschien ook wel.

Misschien had ie zich wel ‘t zelfde afgevraagd over mij. Of ik wel begreep dat ie niet meer hoefde. Niet meer wilde. Dat ie daarom z’n eten had laten staan, de laatste twee dagen. Alleen ‘n enkel nipje water.

Hij was in z’n bakje gaan staan. Roerloos bleef ie daar wachten tot ik ‘m had opgetild en weggelegd op de bank. Op dezelfde handdoek waar ik ‘m die volgende dinsdagochtend weer had teruggevonden.

Een roos is een roos is een roos. Gertrude Stein

De man, die ‘n wat verlopen indruk maakte, had intussen al aardig wat shag en vloei aan de tabaksbalie besteld. Nu had ie nog één boodschap te verrichten. Hij had ‘n zelfde soort gemaakte desinteresse als de Tijdschriftendame, maar doordat ie rechter ging staan en z’n stem verhief maakte die duidelijk dat ‘t hierbij niet om zomaar iets ging.

“Doet u mij maar ‘n pak condooms.” liet ie luidkeels weten. “De grootste die u heeft.” ‘t Meisje van de balie haalde met ‘n routineus gebaar de bestelling tevoorschijn.

“Anders nog iets?” vroeg ze beleefd.

“Nee.” zei de man — op nog steeds ‘t zelfde geluidsniveau. “Hiermee kom ik die dag wel door.”

De Tijdschriftendame sloeg ‘n bladzijde om.

Mijn behandeling is goed, maar mijn ziekte laat te wensen over. Jean-Louis Forain

‘n Vrouw kwam naast me zitten.

“Nou nou.” zei ze. “Daar gaat m’n vrije tijd.” ik keek of ze ‘t tegen mij had, maar ze staarde recht voor zich uit. Ik keerde terug naar de kerstvoorbereidingen van ‘n mij onbekende zanger. Naast mij hoorde ik ‘n diepe zucht. Vanuit m’n ooghoek keek ik nog es naar m’n buurvrouw. Ze blies d’r wangen net op. Toen ze wilde uitblazen kreeg ze in de gaten dat ik haar bekeek. Langzaam draaide ze d’r hoofd in mijn richting. Snel boog ik me weer over oud nieuws. Te laat.

“Djies!” zei de vrouw verontwaardigd.

De ochtendstond heeft een asbak in de mond. Paul Mennes

“Sorry.” zei de man naast me op ‘t bankje. “Niet iedereen kan tegen wietlucht.” Ik knikte. De man nam weer een trek, inhaleerde diep en blies de rook van mij vandaan. Dan ging ie verder met waar ie gebleven was.

“Ik zeg je: binnenkort hebben we allemaal ‘n chip in onze hersenen zodat we zelf computers zijn.” Hij knikte zichzelf bemoedigen toe. “En ‘t beeldscherm zit dan in speciale contactlenzen.”

“Mmm.” deed ik. Even wachtte ik, alsof ik diep nadacht. “Dat van die contactlenzen geloof ik wel. Maar die chip in je hoofd…?” Ik schudde m’n bedenkingen. De man kneep z’n ogen tot twee smalle strepen.

“Je hebt gelijk.” besloot ie. Hij zoog weer aan z’n joint. Zonder uit te blazen sprak ie verder. “Je moet natuurlijk wel ‘n aansluiting hebben voor Facebook.”

Liever arm en vrij
dan rijk en aan banden. Albert Camus

De man bestudeerde de ring en woog ‘t. Dan tikte die wat toetsen in van ‘n rekenmachine. ‘t Resultaat in ‘t schermpje liet ie aan me zien. Vragend keek ie me aan. Ik knikte.

De man glimlachte en riep iemand. ‘n Jongere man die vanuit ‘n onzichtbare ruimte tevoorschijn kwam met enkele bankbiljetten. Zelf haalde de man nog ‘n enkele euromunt uit de la. Dan duwde die ‘t hele bedrag naar mijn kant van de toonbank. Ik pakte ‘t op en stopte ‘t weg.

“Bedankt.” zei ik en vertrok.

Meer niet.

Niet meer.

Zonder poes komt het nooit helemaal goed.
Midas Dekkers

In de hoek van de bank lag Pim, opgerold. Z’n ogen waren bijna gesloten. Door ‘n kiertje keek ie de wereld in.

Hoe dooft ‘t licht? dacht ik. Ik kneep m’n ogen toe. Ongeveer zoals Pim ze dicht had. Maar nog net niet. Alles werd vager — alsof ik m’n bril niet op had.

Is dat ‘t? dacht ik. Dat alles minder scherp wordt? Zachter?

Ik streelde Pim. Hij kreunde zacht. Dan sloot ie z’n ogen. Ik volgde ‘m.

Met m’n hand voelde ik ‘m ademen. Rustig. Ik probeerde me voor te stellen of ie zou dromen, nu. En wat. Maar d’r kwam niks in me op.

“Stom beest.” fluisterde ik.

Het leven is als een doos chocoladebonbons… je weet nooit zeker wat er allemaal in zit. Winston Groom

“Proost!” zei ik tegen niemand omdat niemand d’r was. Alleen Pim, omgerold in ‘n bolletje, zodat ik enkel z’n buik op en neer zag ademen.

Vreemd. dacht ik nog. Ik zou nu moeten zwelgen in melancholie en zwijmelarij. Wetende hoe ‘n grage zwelger ik ben. Tranen, had ik verwacht, of tenminste toch stiltes. Maar niets van dat alles. Ja, stiltes, dat wel. Maar niet die volgepakt met duistere momenten.

Nog even en dan is ‘t gedaan. dacht ik nog wel. Maar daarbij bleef ‘t.

Pim zei niks. Hij sliep en droomde. Ik streelde ‘m. Door ‘n pootje te strekken liet ie merken dat ie gevoeld was.

Sinds wij weten dat de tijd verstrijkt, verstrijkt hij overal. Koos van Zomeren

Ik wandelde naar de stad, naar de winkel. De vrouw die tot dan steeds m’n vuile goed had gewassen en gestreken was daar ook. Ze zag m’n lege handen maar zei niks. In plaats daarvan wisselden we beleefdheden uit. Zie je wel, dacht ik tevreden, ik kan best kalm en netjes zijn.

“‘n Strijkplank kopen.” antwoordde ik op de vraag wat ik ging doen. Ik negeerde de fronsblik.

Ik had de tijd, dus die nam ik ook. Zodat ik pas enkele uren later met m’n nieuwe strijkplank thuiskwam. De plastic tas had daar al die tijd staan wachten.

“Kom maar.” zei ik. Ik haalde ‘t wasgoed d’r uit en stopte ‘t in de machine.

Het huwelijk begint met passie en eindigt met afwassen. Michael J. Hogan

Vanaf de dag dat ik was ingetrokken en m’n spullen had neergezet was d’r niks meer gebeurd in m’n nieuwe verblijf. Schoonmaken leek zo langzaamaan onbegonnen werk. Ik berustte met de gedachte dat één dezer dagen iemand me hier zou vinden: vervuild, verkommerd en vergaan. Maar ik had buiten Rick gerekend.

“Ik kom zondag en dan gaan we alles restylen en poetsen.” had ie gezegd. “Heb je schoonmaakdingen?”

“Je hebt je best gedaan.” zeidie op zondagavond laat. Hij gaf me wat te drinken. “Freggel.”

Ik was eindelijk thuis.