Iedereen kent uw uiterlijk, maar weinigen weten wat u werkelijk bent. Niccolò Machiavelli

Onbewust van dit alles stapte de man op me af.

“Mag ik u wat vragen?” vroeg ie. Hij is zowaar beleefd, verwonderde ik me. Ik knikte.

“Natuurlijk.” zei ik. Ik wist Beste man nog net in te slikken. De man kwam dichterbij.

“Kunt u mij vertellen hoe ik bij de optocht kom?” zeidie. Carnaval, dacht ik, maar natuurlijk.

Vriendelijk, wellicht iets neerbuigend wees ik de man de juiste weg. De man bedankte en vervolgde z’n weg. Carnaval, dacht ik nog es hautain. Ik had nog veel te leren.

Het afscheid verlengen is niets waard; je verlengt niet de aanwezigheid, maar het vertrek. Elizabeth A. Bibesco

“Visman is weg.” gonsde ‘t over ‘t Eiland. En na ‘t gonzen kwam ‘t gissen. Dat kwam omdat Visman niet aan iedereen had verteld waarom dat ie wegging.

“Dat hoeft ie toch ook niet.” ergerde ik me. “Laat ie zelf z’n keuzes maken. Aan ons is ie geen verantwoording verschuldigd.”

“Ja maar.” gingen de gissers verder. “Visman stond net voor ‘n landelijke doorbraak. ‘n Nationale krant had juist uitgebreid over ‘m geschreven.”

“Maar misschien wilde die dat juist niet.” wierp ik tegen. ‘t Was korte tijd stil.

“Vul jij nu zelf ook al in voor Visman?” klonk ‘t dan voorzichtig.

Fijne feestdagen!

Een voorbeeld volgen, is het verleden naar de toekomst verhuizen. R.A. Cornets de Groot

“Is dat alles?” vroeg Billy. Ik knikte. Dat was alles — meer dan genoeg.

“De rest is voor de mensen die Gerard Reve nog niet gelezen hebben.” zei ik. “Die mogen ze komen halen.” Ik keek naar de dozen in de eetkamer en daarna naar Billy.

“Wat is d’r?” vroeg ie. Waarschijnlijk had ie iets in m’n ogen gezien. Pas toen ie dat vroeg realiseerde ik me wat ie had kunnen lezen.

“We gaan nu echt verhuizen, niet?” zei ik. Billy glimlachte.

“Ja.” zeidie. “Nu gaan we echt verhuizen.”

“Zonder Reve.” zei ik zacht. “Of Bernleff.”

Steek je paraplu niet op voor het begint te regenen. Herbert Louis Samuel

Afijn, ‘t meisje wilde of moest naar buiten, terwijl ‘t regende en ze stak d’r paraplu op, waarbij ze omhoog keek. D’r gezicht verstarde en onmiddellijk wierp ze krijsend de regenscherm van zich af. Vrienden van d’r, die d’r bij waren, snelden naar ‘t geschrokken meisje.

“A scary spider!” wees ze.

De volle spottende hoon van d’r eigen vrienden, kort hierop, had dus net zo goed niet hoeven te gebeuren.

Om moderne dingen te kunnen doen moet je het traditionele kennen. Amanda Filipacchi

Als ze me gezien had, liet ze dat niet merken. D’r blik stond serieus en leek dwars door me heen te gaan.

‘n Balletmeisje. dacht ik. En daarmee was ik ‘t vensterraam en ‘t balletmeisje alweer voorbij. En dan kwamen de gedachten.

Stel dat ik stil was blijven staan om naar de sierlijke bewegingen van dit balletmeisje te kijken en iemand had me daar zo gezien, al staand en kijkend naar ‘n jong meisje, dan had de hele situatie al snel ‘n perverse lading gekregen.

Ik rilde bij de gedachte aan ‘t gevaar dat ik zojuist was ontlopen.

Dat balletmeisjes zo gevaarlijk kunnen zijn.

Taal is het stempel der klassendistinctie. John O’Mill

Hij zat op de bank en trok aan z’n sigaret. Z’n houding was gebogen als ‘t gevoel dat ie ongetwijfeld moest hebben. M’n hemel, wat hield ik van ‘m! Maar nu even niet. Minder. Nou nee, niet minder: anders. Boos.

“Man, man, man.” hoofdschudde die. Hij nam nog ‘n slok van z’n koffie. Ik dacht intussen al aan ‘t goedmaken. Goedmaken is toch wel ‘t mooiste van ruzie. Stiekem verheugde ik me d’r al op. Maar eerst moesten we nog tot ‘n climax komen. Even doorbijten, dus.

“Man.” zeidie voor de vierde keer. “Wat ben jij ‘n muggenziffer!” Waarmee de hele bodem onder ‘t gekibbel werd weggeslagen. Ik aarzelde toe te slaan.

“Muggenzifter, bedoel je.” glimlachte ik.

Een goede herder scheert zijn schapen, maar vilt ze niet. Gaius Suetonius

“Wat is d’r gebeurd?” wilde ik weten. B grijnsde ongemakkelijk.

“Ik was naar de kapper geweest,” zeidie, “en kwam terug met ‘n heel vet kapsel. Je weet wel: van opzij en achteren mooi opgeschoren. Heel strak. En bovenop krullen.” Hij voelde de plek waar ze ooit gezeten hadden. “Maar toen ik thuiskwam zag m’n vader ‘t. En die was niet blij.” Ik fronste.

“Wat zeidie dan?” vroeg ik. B zette z’n petje weer op.

“Je bent ‘n Turk, zeidie, maar je lijkt zo wel ‘n Marokkaan!” B kuchte. “En toen heeft ie de tondeuse gepakt en alles afgeschoren.”

“Zonde.” zei ik. B knikte.

“Dat wel.” zeidie. “Maar ja, ik ben wel ‘n Turk.”

Het gedicht slaapt in het alfabet
De dichter wordt wakker in het gedicht. Adonis

De eerste dichter van de voorleesavond was ‘n jongere, knappere Ramsey Nasr. Hij noodde mij ‘t toneel op, waar ie me omdraaide. Hij kwam vlak achter me te staan, met z’n lippen tegen m’n oor — bijna als ‘n kus. Ik hoorde de adem door z’n neus stromen: in, uit. Ingehouden opgewonden, dacht ik. Dan begon de dichter met z’n gedicht, fluisterend, bijna onhoorbaar. Alleen Dan zullen we altijd samenzijn, aan ‘t eind, kon ik verstaan. ‘t Publiek moest niets hebben meegekregen, dacht ik.

Dan kantelden we en lagen naakt tegen mekaar aan. Ik, gebogen in z’n armen. M’n ogen vielen langzaam dicht. Dan schrok ik op: hij was ‘t toch wel? Ik moest even voelen of hij ‘t was.

Hij was ‘t.

Als je niet uitkijkt, blijf je je je leven lang voorbereiden. Remco Campert

We hadden die dag de sleutels van ons nieuwe appartement gekregen. En daarom zaten we allebei, die avond — ik voor ‘t derde, Billy voor ‘t eerste raam — op ‘n tuinstoel, naar de wandelende mensen op straat te kijken. En moest ik denken aan m’n eerste wasmachine. En hoe ik ‘n avond lang door ‘t ruitje naar de draaiende trommel keek. Net zoals ik nu naar de wandelende mensen buiten op straat keek.

Zou Billy dat nu ook hebben? dacht ik. Ik vroeg ‘t beter niet. Niet nu. Woorden stoorden nu. Nu moesten we enkel zitten en kijken. En soms ‘n slokje wijn.

Net als toen, dacht ik.