Mensen die niet in vervoering raken, zijn boodschappentassen. Johan Polak

“Die heeft zeker haast.” zei iemand. Ik knikte.

We keken hoe de man de hoek om holde. Enkele ogenblikken later kwam ‘n beveiligingsmedewerker voorbijgesneld met ‘n portofoon tegen z’n oor geklemd. Hij verdween in dezelfde richting als de keurige meneer. Nu zei iemand niets, maar hij dacht vast ‘tzelfde als ik.

“‘t Zal toch niet…” zei iemand. Hij maakte z’n zin niet af. Ik schudde m’n hoofd.

We hoefden niet lang te wachten tot de keurige meneer weer terugkwam. Ditmaal wandelde die rustig, ingeklemd tussen twee bewakers. Eén van hen droeg de plastic tas van ‘t warenhuis bij zich.

“Kun je dan nergens meer op aan?” vroeg iemand. Ik schokschouderde.

Tegen de tijd dat een man wijs genoeg is om te weten waar hij moet lopen, is hij te oud om ergens heen te gaan. Joey Adams

“Nice shoes!” had ‘t meisje gezegd, dat bijna tegen me was opgebotst toen we van tegengestelde richting ‘n hoek om wandelden. Nou ja — niet meteen. Eerst had ze me — verbaasd en woest — aangekeken en toen waren d’r ogen naar beneden gedwaald. En dan zei ze dat: “Nice shoes!” — ‘n compliment.

Ik kan niet tegen complimenten. Dan word ik overvallen door ‘n mengeling van valse bescheidenheid en gêne. En dan flap ik d’r gegarandeerd iets stoms uit. Zoals ook dit keer.

“Wish I could say the same.” zei ik. Ad rem, dat wel.

Nu keek ‘t meisje vooral woest.

Mededogen is de rechtvaardigheid van koninginnen. Marie Leszcynska

Hij had ons z’n telefoonnummer gegeven.

“Als iemand je lastig valt, bel me dan.” had ie gezegd. “Van m’n vrienden moeten ze afblijven.” Daarbij had ie serieus gekeken — dit was geen man die hierover grapjes maakte. Hij was eerlijk en recht door zee. Je wist wat je aan ‘m had. Geen ingewikkeld of geheim gedoe.

Maar d’r was meer dan wij konden zien. Meer dan ie liet zien. Want op ‘n kwaad moment kwam, midden in de nacht, dat ene onverwachte telefoontje.

De oranje fiets zou nooit meer op ‘t Eiland gezien worden.

De rivier heeft gisteren meegevoerd en brengt het nooit terug. Larry McMurtrey

Dan zuchtte de ene. Hij zette z’n handen op z’n knieën, alsof ie wilde opstaan. De ander hield ‘m met ‘n gebaar tegen.

“Wou je al gaan?” zeidie. De ene man liet zich weer op de bank zakken.

“Eigenlijk wel.” mompelde die. Dan boog ie zich weer voorover. Hij zuchtte weer.

“Ach.” zeidie. “Thuis is ‘t ook niet alles.”

De ander knikte instemmend. De vrachtschepen naar ‘t Oosten dreven voorbij.

Alcohol doodt langzaam. Maakt niet uit. We zijn niet gehaast. Georges Courteline

“Ik was helemaal wasted, man!” begon ie tegen Iemand Anders. “Ik kon d’r niks aan doen. ‘t Spijt me man!” Ik hoorde ‘m bijkans knikken. “M’n kleren stinken helemaal naar rook en zweet.” zei de jongen. “Ik begon met ‘n halve fles krantetres en daarna ben ik aan de rode wodka gegaan en toen ging ie snel.” Iemand Anders reageerde.

“Ja, dat wist ik eerst ook niet.” zei de jongen daarop. “Wat ik al zei: ik was compleet wasted. Toen ik wakker werd, had ik geen idee waar ik ben geweest. Maar toen ik ging douchen zag ik de stempels van al die clubs op m’n arm.” De jongen grinnikte. “Ik moet ‘t wel enorm naar m’n zin hebben gehad.” zeidie.

Als ze het huis van het geluk zouden bouwen, dan was de grootste plaats de wachtkamer. Gilbert Cesbron

Ongemakkelijk met de situatie nam ik maar plaats op ‘n bankje. De twee bleven bewegingsloos staan.

“Zal ik maar weer weggaan?” besloot ik behulpzaam. ‘t Bevroren paar bleef zwijgen. Dan lieten ze mekaar los.

“Nee, dat hoeft niet.” zeiden ze simultaan. ‘t Meisje pakte d’r tas zonder me aan te kijken. Ik zag dat ze bloosde.

De mooiste gebakjes zijn niet steeds het lekkerst. Margaret E. Sangster

“Slakroom.” zei ze.

“Slagroom.” verbeterde de jongere vrouw.

“Kan ik u helpen?” vroeg ‘t meisje van de gebakskraam. De oudere vrouw schrok op. De jongere schudde d’r hoofd.

“We kijken alleen maar.” zei ze. ‘t Meisje haalde d’r schouders op. De oudere vrouw keek weer naar de taart.

“Slakroom.” herhaalde ze. De jongere vrouw glimlachte.

“Slagroom.” probeerde ze nog es. “Slag-room.”

“Slakroom.” deed de oudere vrouw. De jongere vrouw zuchtte.

“Goed.” zei ze. “Bijna goed. Slagroom.” Dan keek ze naar ‘t meisje van de gebakskraam.

“Fijne dag nog.” zei ze. ‘t Meisje haalde nog es d’r schouders op.

“Ja hoor.” zei ze. Dan liepen de twee vrouwen de winkel uit.

Het leven is een voortdurend afscheidnemen. Elise von Heyking

“‘t Hartje klopt niet meer.” zeidie ernstig. Ik voelde ‘n arm om me heen slaan. Ik huilde — ‘t was lang geleden dat ik had gehuild.

We waren in de avond naar de dierenarts gegaan omdat Miesje ineens ziek was geworden. Ze at niet meer, spoog, was lusteloos en kreunde bij elke ademteug. En zo stevig ze ook gevochten had toen ze niet te lang geleden voor de verhuizing in ‘n mandje moest, zo gedwee liet ze zich d’r nu in leggen.

“‘t Is niet goed.” oordeelde de dokter. “We kunnen d’r opereren.” Ik schudde m’n hoofd en beschikte daarmee over d’r lot. Met “Nee.” bekrachtigde ik dit nog maar es.

“Ze is dood.” zei de dierenarts even later.

Beesten vormen koppels. Alleen de mens trouwt. J. Carnot

In alle rust sneden ze hun brood in stukjes. Daarna brachten ze de stukjes naar hun mond. Tussendoor bespraken ze dit en dat. Iets over actuele zaken en ‘t weer. Hoe dan ook: ‘t licht dat door de ramen viel maakte dat ik aan Vermeer moest denken. Even dan. Dan raakte ik ongemerkt geroerd door de bedaardheid van ‘t koppel. Ik vroeg me af waarom.

‘t Stel had waarschijnlijk meer verleden dan vooruitzicht. De driften dusdanig gedecimeerd dat ze praktisch waren verdwenen. Geen reden meer om te leven.

Wat ‘n rust moet dat geven, dacht ik.

Lente is de terugkeer van de verloren zoon. Will Conway

‘t Was avond, bijna nacht. Ik liep op straat, op weg naar huis. Daarbij passeerde ik ‘n donkere jongen. ‘t Lot beschikte dat ik ‘m aan moest kijken — de jongen keek terug. D’r had op dat moment van alles door me heen kunnen gaan — en wie weet gebeurde dat ook wel, maar ik kan me d’r niks meer van heugen. Wel zag ik dat ie mooi was. Da’s ‘t voordeel van de avond die nacht wordt en d’r slechts ‘t schijnsel is van de straatverlichting en de etalages. Dat voordeel was ook mij gegund. De jongen knikte.

Zonder ‘n woord te zeggen sloegen we ‘n zijstraat in.

Ik heb weer wat te vertellen, dacht ik.